Kennismaking met de sport

Oprichters Eric en zoon Greg Rams zijn sinds 1980 actief in de Nederlandse draf- en rensport. Eric als nieuwsgierige twintiger altijd al geïnteresseerd in wat er nou op dat landgoed Duindigt gebeurde. Eindelijk trok hij met echtgenote Janine de stoute schoenen aan en bracht een bezoek aan de renbaan van Duindigt, waarna ook de gezellige drafbaan van Nootdorp eraan moest geloven. Greg ging mee, eerst nog in moeders buik, later in de kinderwagen.
“We zijn nooit meer weggeweest, de sport is daarvoor te mooi”.

Ze werden mede-eigenaar

In 1986 werd Janine mede-eigenares van de volbloed Civic Dancer. Een Ierse import die zich in de kijker liep door in 1987 als driejarige 3e te worden in de toen prestigieuze Grote Sprinterprijs. De ruin won vier maal waarvan één keer op Derbydag.
Door het pionierswerk van Janine raakten ook Eric en Greg geïnteresseerd in het bezitten van een renpaard of draver.

Certi-trot
In 1990 deed het toenmalige syndicaat Certi-trot van de heren Voets en Van der Slot van zich spreken. Zij maakten het voor een ieder mogelijk voor minimaal 1% mede-eigenaar te worden van een draver. Dit leek Eric wel wat en hij nam achtereenvolgens deel in Fire Buitenzorg, Launch Pad en Henriët Vitesse. Greg begon als elfjarige eigenaar met het paard Hostess d’Honte, in training bij Cees de Leeuw.
Fire Buitenzorg was met afstand de beste van dit rijtje, de prachtige hengst won in zijn klassieke jaar (driejarigen circuit) liefst 11 maal en werd zelfs 5e in de Derby (de belangrijkste race in het leven van een draver). De toon was gezet. Eric ging verder met Amerikaan Launch Pad in training bij Arnold Mollema, en later met de schimmelmerrie Henriët Vitesse. Deze paarden waren wisselend succesvol.

Stal Fox-trot
In de loop der jaren kreeg Eric via Certi-trot een vriendengroep om zich heen die uiteindelijk besloot om zonder Certri-trot een sprong in het diepe te wagen. Zij kochten Fire Buitenzorg van Certi-trot en daarmee werd stal Fox-trot opgericht.
Stal Fox-trot was een idee van wijlen Gerrit de Vries. Eric nam deel in het bestuur. Ook Greg liet van zich spreken, hij maakte voor alle paarden een presentatiemap met foto’s en Eric en Greg produceerden iedere drie maanden een fullcolour kwartaalbericht waarin het wel en wee van de paarden stond beschreven.
Samen met de mede-eigenaren van Stal Fox-trot bezaten zij enkele goede dravers: Fire Buitenzorg, Ichikawa Frisia, Kastano, Larry Bird, My Care Magnus, Ogmios Robel, No time at all en Picabia Robel; alle paarden stonden in training bij Tjitse Smeding. Later verhuisden zij naar Hans Bot en Tom Kooyman.
Ichikawa Frisia deed in de eerste start van zijn koerscarrière op Alkmaar zijn naam eer aan; snel als de wind won hij de race.
Kastano, een Duits geregistreerd paard, liep als tweejarige in de grote koersen, maar raakte zwaar geblesseerd. De derbykandidaat kwam vervolgens nog eenmaal aan de start maar er werd besloten voor hem een ander onderkomen te vinden; hij was niet langer geschikt om te koersen.
Larry Bird; het paard dat voor Stal Fox-trot het meeste heeft verdiend. De hengst was ook Duits geregistreerd en liep als driejarige de sterren van de hemel. In een klassieke race in Gelsenkirchen werd hij zelfs nog eens 2e achter General November. Tevens liep hij in een serie van de Duitse Derby. De latere carrière van Larry Bird was vooral gericht op kortebaandraverijen. Als vierjarige won de hengst drie kortebanen en was verder nog een aantal keren geplaatst. Altijd werd de hengst op de kortebaan fantastisch gereden door de tovenaar van dit genre Huib van den Heuvel ( overigens ook mede-eigenaar van Larry Bird). Larry’s totale winsom lag iets boven de 60.000 gulden, een topper dus. Larry geniet bij zijn nieuwe eigenaar van zijn verdiende oude dag en verricht soms dekdiensten.
My Care Magnus was de eerste winnaar die Tom Kooyman voor ons reed.Op Duindigt reed hij de merrie in de stromende regen voor ons naar de overwinning. My Care werd als tweejarige al eens 2e in de productenselectie. Zij werd toen gereden door Aad Pools. Het jaar daarop liet ze zich van haar beste kant zien door 2e te worden in het Criterium der Driejarige Merries in Wolvega, toen ook gereden door Tom Kooyman. My Care was snel maar grillig, trainer Tjitse Smeding had van haar grote verwachtingen, maar het is er nooit volledig uitgekomen. Op de inmiddels gesloten baan van Hilversum had Tjitse zelfs eens de Duitse Toppikeur Thomas Panschow gecontracteerd, echter zonder succes, ze werden na twee galoppades 6e. My Care is nog altijd actief in de drafsport, als fokmerrie.
Ogmios Robel was als tweejarige nog niet sterk genoeg. Ogmios kwam als driejarige sterk terug, won een aantal keer en was geplaatst in de grotere races. Helaas bleek het paard gevoelig voor blessures. Op zijn karakter liep de hengst vaak in het geld. Ook op Alkmaar heeft de hengst het nog aardig gedaan, onder de hoede van Tom Kooyman.
Picabia Robel was ook een staltopper. De merrie werd door Hugo Langeweg als tweejarige naar de winst gestuurd in de Grote Prijs der Vaderpaarden op Duindigt. Op die dag kwam de regen (weer) met bakken uit de hemel. Dit weerhield de mede-eigenaren er niet van om in groten getale de huldiging bij te wonen, prachtige foto’s waren het resultaat. Picabia raakte daarna in de training helaas zodanig geblesseerd dat zij verder is gegaan als fokmerrie en niet meer geschikt was om te koersen. Aardig detail is dat wij haar tijdens haar koerscarrière mochten “lenen” van de fokker de heer G. Belga. Hij vond onze initiatieven zo leuk dat hij ons het paard voor twee jaar schonk, als wij haar na haar koerscarrière maar aan de fokker terug zouden geven. Hij zou met Picabia gaan fokken. Inmiddels is haar eerste fokproduct Wim Robel in 2005 verkocht op de Unitrotveiling, de hengst zal in training komen bij Tom Kooyman, die ook zijn moeder trainde.
No time at all was de laatste crack van Stal Fox-trot waarin Eric en Greg deelnamen. No time werd destijds gekocht van bananenimporteur Abraham Kooy bekend van de Delmonte producten, hij bleef de ruin altijd belangstellend volgen. No time was deels Frans gefokt en had een enorm uithoudingsvermogen. De ruin won regelmatig en werd zelfs eens 3e in de belangrijkste koers voor Nederlandse paarden; de Gouden Zweep. De hardheid straalt van dit paard af, hij zet zich iedere koers voor 110% in en heeft zodoende al de totaalwinsom van Larry Bird ruim overtroffen. No time at all koerst nog steeds.

En nu toch onze eigen Stal YaYalocasingorro
Indertijd waren Eric en Greg al aan het studeren geweest om zelf zo’n stal als Stal Fox-trot en Certi-trot op te zetten. Het voor iedereen in de sport mogelijk maken om betaalbaar mede-eigenaar te worden van een draver, dat was hun streven, en dat is gelukt!
Uiteindelijk, door Spaanse invloeden van Janine, verscheen in 2001 Stal YaYalocasingorro aan het firmament. Greg stortte zich op de PR en ontwierp logo en verzorgde de werving. Hij liet ook prachtige paarse dekens maken met het gele logo prominent erop. Later werden ook de kleuren bij de Nederlandse Draf- en Rensport officieel geregistreerd. In 2003 reden de rijders van onze paarden voor het eerst in de inmiddels bekende paars geel geruite buizen met de groene cap. N.B. de enige dravereigenaar in Nederland met een geregistreerde petkleur, naar Frans voorbeeld.

Eric liet zich bij de N.D.R. als eigenaar registreren met de stalnaam YaYalocasingorro. Hij stelde de voorwaarden op en kocht zijn eerste paard Sinton Robel. Vervolgens zocht hij mede-eigenaren voor de hengst, toen deze waren gevonden werd de hengst in training gegeven bij Hans Bot, zodoende was Stal YaYalocasingorro geboren en begon het duimen dat de hengst genoeg talent had en de baan zou gaan halen.